'We wonen vijf jaar samen en hebben nog nooit seks gehad' Trudy (27): 'Vorige week zei een van mijn vriendinnen: 'Ik ken heel wat stelletjes waarvan ik denk: als die morgen uit elkaar zijn, kijk ik er niet van op. Maar jij hebt de perfecte relatie, Trudy. Jullie passen zo goed bij elkaar. Martin is een echte schat, hij draagt je op handen'. Er schoot een brok in mijn keel. Martin doet alles voor me. Eigenlijk heeft hij me op een voetstuk gezet, waar ik helemaal niet thuis hoor. Want een perfecte relatie hebben we bepaald niet. En dat ligt aan mij. Ik kan er met niemand over praten, want ik schaam me voor mijn probleem. Ik kan geen seks hebben met hem. Martin en ik kennen elkaar van de tennisclub. We tennisten op hetzelfde niveau. in die tijd had ik verkering met een jongen van 24, Stefan. Een mooie jongen die me mee uiteten nam en me dure cadeaus gaf. Ik voelde me een vrouw van de wereld. Na een maand of drie wilde hij met me naar bed. Ik was nog maagd en had me voorgenomen pas seks te hebben als ik ging samenwonen. In een serieuze relatie. Ouderswets misschien, maar mijn ouders hebben jarenlang een zogenaamd 'vrij huwelijk' gehad waarbij mijn vader openlijk vreemdging. Mijn moeder heeft daar zwaar onder geleden. Zijn vriendinnen kwamen gewoon bij ons over de vloer! Mijn moeder werd een stille, teruggetrokken vrouw. Ik walgde van het egoïsme van mijn vader en heb van jongs af aan gezworen me alleen te geven aan 'de ware'. Stefan vond me een lekker ding, maar toen ik er na een jaar achter kwam dat hij al maanden rotzooide met een ander meisje, heb ik het uitgemaakt. Martin ving me op en was ontzettend lief. Hoewel hij vaak liet merken dat hij meer voor me voelde dan alleen vriendschap, was hij nooit opdringerig. Hij werd mijn beste vriend, maar ik voelde geen fysieke aantrekkingskracht. Ik vond hem te serieus en te degelijk. Intussen was ik had op zoek naar een huis voor mezelf, maar kon niets vinden. Martin vond onverwacht een etage en ik hielp hem met inrichten. Op een avond vroeg hij me waarom ik niet bij hem kwam wonen. In eerste instantie was ik totaal overdonderd, maar ik wilde zo graag bij mijn ouders weg, dat ik toch bij hem introk. Op één voorwaarde: onze relatie moest platonisch blijven. We woonden een half jaar samen toen Martin me verraste met een uitgebreid driegangendiner. Er gingen twee flessen wijn doorheen en we waren nogal melig. Ik plaagde hem dat hij geen keuzes maakte, want hij had nog nooit een vriendin gehad. 'Ik wed dat je zelfs nog nooit met een meisje hebt gezoend!', riep ik. Hij antwoordde: 'Inderdaad, die eer is voor het meisje van wie ik al hou vanaf de eerste dag dat ik haar zag.' Ik schrok me wezenloos, want hij bedoelde mij. Ineens drong het tot me door hoe moeilijk al die jaren voor hem geweest zijn. En hoe hij mij altijd met veel respect had behandeld. Dat moest echte liefde zijn. Of het door de wijn kwam of dat ik ineens het licht zag, weet ik niet, maar het volgende moment zat ik op zijn schoot en zoende hem waar ik maar kon. Hij trilde en zei alleen maar: 'Och meisje, och schat, och lieverd'. We belandden in zijn bed. Hij kreeg de eer mij te ontmaagden. Maar het werd een hopeloos gestuntel. Hij was ontzettend nerveus en kreeg al een zaadlozing toen we bloot tegen elkaar aan lagen. Daarna hebben we nog wel heel liefdevol gevreeën, maar verder kwamen we niet. En zijn we dus ook nooit meer gekomen. Het ellendige is dat Martin met geen mogelijkheid bij mij naar binnen komt. We hebben er lang de tijd voor genomen om lichamelijk aan elkaar te wennen. In het begin voelde het bijna als incest voor me. Alsof ik met mijn broer lag te vrijen. Uiteindelijk ben ik naar mijn huisarts gegaan. Hij deed een inwendig onderzoek, wat ik ontzettend pijnlijk vond, maar hij kon niets ontdekken. Veel later heb ik gesprekken gehad met een seksuologe. Daaruit is geconcludeerd dat ik vaginisme heb. Ik verkramp onbewust. De oorzaak ligt waarschijnlijk in mijn jeugd. Door het gedrag van mijn vader en het verdriet dat ik bij mijn moeder zag, heb ik een onnatuurlijk beeld gekregen van seks. Het is logisch dat ik voor de veilige relatie met Martin heb gekozen, maar omdat ik geen passie bij hem voel, kan ik me niet laten gaan. Martin heeft eindeloos geduld met me. Zijn grootste wens is om samen kinderen te krijgen. Ik heb besloten in therapie te gaan. Ik zie er vreselijk tegenop, maar vaginisme gaat niet vanzelf over. Niemand kan aan de buitenkant zien hoe ik me vanbinnen voel: verscheurd, onzeker en niet compleet als vrouw. Maar ik zet door, want ik vind dat Martin een normale, volwaardige relatie verdient.' Trudy woont vijf jaar samen met Martin (28)
|