Als vrijen niet lukt... 'Een kramptoestand van de spieren in de
omgeving van de uitwendige geslachtsorganen.' Zo omschrijft de van Dale de
term vaginisme. Astrid (36) ontdekte na zestien jaar dat ze vaginisme heeft ‘Op mijn zestiende kreeg ik mijn eerste vaste relatie met Job, een jongen die zes jaar ouder was dan ik. Hij had op seksueel gebied al enige ervaring, terwijl het voor mij nog maar net begon. Toen we drie maanden verkering hadden, gingen we op vakantie naar Limburg. Ik ging echt met het idee van ‘nu gaat het gebeuren’, ik was dan ook best zenuwachtig. Natuurlijk omdat het allemaal heel spannend was, maar ook omdat vriendinnen me hadden gezegd dat de eerste keer altijd pijn doet. Toen we op een gegeven moment verder gingen dan alleen maar strelen, kon ik alleen maar aan die pijn denken. Het was echt heel fijn met Job, hij was heel lief voor me, toch verkrampte ik toen hij met zijn penis in me probeerde te komen. Ik wilde het niet laten merken, maar het ging echt niet. ‘Wat moet hij wel niet denken?’ schoot het door me heen. Maar hij bleef heel lief, hij forceerde niets. ‘Een volgende keer gaat het vast beter’, zei hij. Ik hoopte het, maar iedere keer liep het op een teleurstelling uit. Ik verkrampte al bij de gedachte dat we het weer zouden proberen. Ik wilde heel graag, maar het ging echt niet. Gelukkig bleef Job er heel rustig onder. Tot die ene avond. We waren inmiddels al een jaar bij elkaar en we hadden nog steeds niet echt met elkaar gevreeën. Ik vond het niet leuk dat het niet ging, maar we hadden andere manieren gevonden om intiem te zijn, dus het beheerste mijn leven niet. Ik dacht ook dat Job er vrede mee had, maar daarin had ik me blijkbaar vergist. Hij wist altijd tot hoe ver hij kon gaan, maar dit keer ging hij over die grens. Ik zei dat hij moest stoppen, dat hij me pijn deed, maar hij luisterde niet. Hij wilde per sé doorgaan. Totaal in paniek heb ik hem van me afgeduwd. Hij is toen heel boos geworden en negeerde me als een klein kind dat zijn zin niet kreeg. Ik schrok daar heel erg van, zo kende ik Job helemaal niet. Ik dacht dat hij al die maanden met me had meegeleefd, hij had er immers nooit wat van gezegd en ik had het hem nooit gevraagd. Misschien had ik dat wél moeten doen? Ik zocht de schuld bij mezelf, vandaar dat ik die avond gewoon zo snel mogelijk wilde vergeten. Maar het bleef niet bij die ene uitbarsting van Job, op een gegeven moment dwong hij me om met hem naar bed te gaan. Hij zei dan letterlijk: ‘Mijn ouders zijn er nu niet, dus we kunnen lekker met elkaar naar bed’. Ik wilde dat helemaal niet, maar ik wilde Job ook niet verliezen. Toen ik op een avond weer niet wilde vrijen, heeft hij gezegd dat ik beter weg kon gaan. Wat had hij nou aan een vriendin die niet met hem naar bed wilde? Dat was het einde van onze relatie. Tegen anderen zei ik dat we gewoon niet meer verliefd waren, dat het leeftijdsverschil misschien wel te groot was. Door de houding van Job was mijn vertrouwen in mannen weg. Ik dacht dat geen enkele jongen verkering met me zou willen. Ik dacht echt dat jongens maar één ding belangrijk vonden. Tot ik een paar maanden later Marco tegenkwam. Ik was zeventien en hij tweeëntwintig. Marco had al een langdurige relatie achter de rug. Hij leek heel oprecht, vandaar dat ik hem voorzichtig vertelde dat mijn vorige relatie niet goed was geweest. Ik vertelde hem dat ik het rustig wilde opbouwen, Marco vond dat prima. We hadden het goed samen, totdat we echt met elkaar wilden vrijen. Ik dacht dat ik eraan toe was, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik barstte in tranen uit. Marco was heel bang dat hij iets verkeerds had gedaan, maar dat was niet zo. Het kwam door mijn verleden met Job. Ik dacht dat hij nu ook wel bij me weg zou gaan, maar dat was niet zo. Onze band werd er alleen maar sterker door. We hadden het heel goed samen. Natuurlijk vond ik het nog steeds heel erg dat ik niet kon vrijen, maar het beheerste mijn leven niet. Ik dacht altijd: ‘Dat komt wel als we samenwonen of als we getrouwd zijn’. Maar er gebeurde niets. Marco maakte er ook geen problemen van. Ik had af en toe wel van die dips, momenten dat ik bang werd dat hij me zou verlaten, Job had immers ook pas na een jaar zijn ware aard laten zien, maar naarmate we langer bij elkaar waren, werd ik steeds zekerder van ons. En Marco ook, bleek wel, want we trouwden. Tegen vrienden en familie spraken we er met geen woord over. We grapten vrolijk mee over seks, we hadden een geweldige huwelijksnacht en waren druk aan het oefenen voor kinderen. Omdat we nog jong waren, maakte niemand zich zorgen waarom ik nog niet zwanger was. Ikzelf ook nog niet, ik had nog alle tijd. En omdat Marco er ook geen problemen van maakte, had ik geen zin om naar de huisarts te gaan. Het ging allemaal prima zo. Totdat ik op mijn tweeëndertigste naar het ziekenhuis moest voor een ooroperatie. Puur toevallig viel mijn oog op een artikel over het boek De gesloten vrouw. Alleen al bij de titel wist ik dat het over mij ging. Na zestien jaar wist ik waarom ik niet kon vrijen; ik had vaginisme. Alles viel op zijn plaats. Toen ik uit het ziekenhuis kwam, ben ik meteen op zoek gegaan naar het boek, ik moest het lezen. Nadat ik het had gelezen, wist ik dat ik naar de huisarts moest. Niet zozeer omdat ik per sé wilde vrijen, maar ook omdat onze kinderwens steeds sterker werd. Toch heeft het toen nog een jaar geduurd voordat ik een afspraak heb gemaakt. De huisarts verwees me meteen naar een gynaecoloog en een seksuologe. De eerste keer vond ik het heel eng, maar de gynaecoloog heeft me heel voorzichtig onderzocht. Hij heeft ook meteen wat oefeningen met me gedaan. Hij begon met een wattenstaafje, wat eigenlijk meteen naar binnen ging. Toen begon hij met een vinger, wat ook geen problemen gaf, ik had helemaal geen pijn. Marco mocht nooit een vinger in mijn vagina steken, omdat ik zo bang was dat het pijn ging doen. En nu zat een wildvreemde aan me en lukte het meteen. Thuis moest ik verder oefenen met verschillende pelottes, dat zijn staafjes die steeds breder worden. Ik kreeg drie verschillende diktes mee en moest met de dunste beginnen. Dat ging eigenlijk heel goed, na een paar keer te hebben geoefend ben ik de middelste gaan gebruiken, en ook dat ging heel goed. De derde pelotte heeft me meer moeite gekost, maar na twee weken was ook dat geen probleem meer. Behalve de oefeningen met de pelottes heb ik ook nog bekkenbodemtherapie gehad bij een fysiotherapeut. In negen sessies leerde ze mij hoe ik me kon ontspannen. Toen ik dat allemaal bereikt had, heeft de gynaecoloog me verder geholpen. Omdat ik het nog steeds heel eng vond om te vrijen met Marco, maar wel graag zwanger wilde worden – ik was al vijfendertig – zijn we gaan kijken naar andere mogelijkheden. De gynaecoloog besprak de mogelijkheid om via kunstmatige inseminatie (k.i.) zwanger te worden: ik zou met behulp van een spuitje thuis zelf het zaad van Marco kunnen inbrengen. De gynaecoloog legde me uit wanneer ik op mijn vruchtbaarst was – op de negende, elfde en dertiende dag na mijn menstruatie moest ik het zaad van Marco in mijn vagina spuiten. In februari 2003 zijn we met k.i. begonnen. In augustus 2003, ik was inmiddels zesendertig, was ik overtijd. Behalve de blijdschap omdat we nu misschien wel een kindje kregen, was ik voor mezelf ook heel blij. Ik was een normale vrouw, ik kon zwanger worden. Helaas was dat geluk maar van korte duur, want in de tiende week ging het mis. Ik kreeg een miskraam. Zo gelukkig als we eerst waren, zo verdrietig waren we toen. Toch zijn we niet bij de pakken gaan neerzitten, nadat we het verlies een plekje hadden gegeven zijn we verder gegaan met k.i. Ik ben nu bijna zevenendertig en ik hoop dat het snel wil lukken. Marco en ik hebben afgesproken dat we het tot mijn veertigste proberen, daarna laten we onze kinderwens los. We willen heel graag met zijn drietjes zijn, maar samen hebben we het ook al ruim achttien jaar prima naar ons zin. Ik mag nog altijd mijn handen dichtknijpen met zo’n man die zoveel geduld met mij en mijn vaginisme heeft…’ Penny (22) trof een botte arts ‘Het begon allemaal in januari 1998. Ik was nog net geen zestien en ik had sinds mijn twaalfde heel veel last van mijn menstruatie. Mijn huisarts had me daarvoor doorverwezen naar een gynaecoloog. Die raadde me de pil aan, daardoor zou ik minder pijn hebben en zou mijn menstruatie korter duren en regelmatiger zijn. Hij vertelde wat dingen over de pil en toen begin hij opeens intieme vragen te stellen. Zo vroeg hij of ik al ooit met een jongen naar bed was geweest. Ik zei dat ik nog maagd was en ik verwachtte dus ook niet dat hij me wilde onderzoeken. Maar hij zei dat een gynaecologisch onderzoek erbij hoorde als je met de pil begon. Ik moest me uitkleden en op een akelige stoel gaan zitten. Hij zei dat ik me moest ontspannen en dat hij met zijn vinger eventjes zou voelen. Ik voelde zijn dikke vinger bij mij naar binnen gaan. Dat deed enorm veel pijn, alsof ik openscheurde. Dat zei ik ook, maar hij ging gewoon verder. Ik gilde het uit van de pijn en in een paniekreactie heb ik hem weggeduwd. Hij was daar duidelijk niet van gediend en zei dat ik niet zo kleinzerig moest doen. Ik raakte in paniek en begon te huilen. Pas toen hield hij ermee op. Een jaar later, in het voorjaar van 1999, leerde ik Edwin kennen. Edwin was net als ik zeventien, maar hij had wel al ervaring op seksueel gebied. Toen we vier maanden verkering hadden, was ik zeker genoeg van ons dat ik met hem naar bed wilde. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik van die eerste keer moest verwachten, ik had wel van vriendinnen gehoord dat het best pijnlijk was. Bovendien had Edwin al ervaring, ik wilde hem niet teleurstellen. Hij was heel lief en voorzichtig met mij, maar hoen hij probeerde om met zijn penis een heel klein stukje in mijn vagina te gaan, voelde ik opeens een hevige, stekende pijn. Net zoals destijds bij de gynaecoloog. Ik had het gevoel dat er iets in mijn vagina zat wat de doorgang blokkeerde. Toch was ik niet meteen in paniek, ik dacht dat mijn vagina gewoon nog wat nauw was en dat het een volgende keer beter zou gaan. Maar die tweede keer was al een even grote mislukking als de eerste keer. Ik was heel erg bang dat Edwin mij in de steek zou laten, omdat we niet konden vrijen. Ik voelde me heel schuldig en ik vond dat we het maar verder moesten proberen tot ik geen pijn meer had. Zo kon hij me tenminste niet verwijten dat ik het niet geprobeerd had. Hij stelde me echter gerust en zei dat hij desnoods maanden zou wachten tot het zou lukken. Die maanden gingen voorbij, we bleven het proberen, maar op seksueel gebied maakten we geen enkele vooruitgang. Ik kreeg steeds meer de indruk dat er iets mis was met de bouw van mijn vagina. Na een jaar verkering lukte het nog steeds niet. Edwin en ik zijn toen gaan experimenteren met andere manieren van vrijen. Zo konden we namelijk ook van elkaar genieten, zonder dat ik pijn had. We hadden allebei geen problemen om op een andere manier tot een orgasme te komen. Toch kreeg ik problemen met de situatie. Ik voelde me onvolmaakt als vrouw. Ik was jaloers omdat ieder meisje van mijn leeftijd het wel leek te kunnen en ik blijkbaar de enige was die na haar eerste keer maar steeds pijn bleef hebben. Ik was ook heel bang dat Edwin me zou verlaten. Hij zei me keer op keer dat hij het geen probleem vond dat we niet konden vrijen, maar ik wilde dat niet geloven. Op mijn negentiende stelde mijn moeder weer voor om naar de gynaecoloog te gaan. ‘Je hebt nieuwe voorschriftjes nodig voor de pil. Bovendien moet iedere vrouw die seksueel actief is regelmatig naar de gynaecoloog’. Mijn adem stokte toen ik dat hoorde. Ik zei haar dat ik dat eigenlijk niet zo zag zitten vanwege de eerste keer, maar ze zei dat ik me nu geen zorgen hoefde te maken, ik was immers een volwassen vrouw geworden. Ik wilde schreeuwen dat ik nog maagd was, maar ik kon het niet. Ik ben dus gewoon naar de gynaecoloog gegaan. Toen hij vroeg of ik nog maagd was, barstte ik in tranen uit. Ik vertelde hem mijn verhaal, hij begreep er niets van. Hij vroeg botweg: ‘Ben je in het verleden misschien seksueel misbruikt?’ Ik werd kwaad en zei dat ik helemaal nooit misbruikt was, ik kon gewoon niet van vrijen genieten. Hij wilde me onderzoeken om te zien of er niets mis was met mijn vagina. Ik herinnerde me weer die vorige keer en ik wilde eigenlijk helemaal niet opnieuw op die akelige stoel gaan zitten. Maar hij bleef volhouden en ik liet me weer overhalen. Deze keer gebruikte hij gelukkig niet zijn vinger, maar een wattenstaafje. Zelfs dat lukte niet. Ik zat potdicht en het enige wat ik deed was huilen. Hij zei dat hij nog nooit iemand gezien had die zo nerveus deed bij een onderzoek en dat mijn reactie overdreven was. Hij zei dat er maar één manier was om te weten te komen wat ik had en dat was een kijkoperatie. Hij zei dat hij onder volledige verdoving mijn maagdenvlies operatief wilde verwijderen en dat hij dan meteen zou kijken of er verder niks aan de hand was. Ik ging er na lang aarzelen mee akkoord, anders zou ik nooit weten wat ik had. Ik moest mijn moeder nu wel de waarheid vertellen. Ik was immers nog studente en zij zou de operatie moeten betalen. Ze reageerde heel goed. Ze zei dat ze alles zou doen om mij te helpen, omdat ze vond dat ik net als iedereen het recht had op een normale seksuele relatie. Een maand later ben ik geopereerd. Na de operatie kwam mijn gynaecoloog me vertellen dat hij mijn maagdenvlies verwijderd had en dat ik wel degelijk normaal gebouwd was, ik durfde eindelijk te hopen op een normale seksuele relatie met Edwin. Nadat ik voldoende hersteld was van de operatie, zijn Edwin en ik begonnen aan een nieuwe ontdekkingstocht. Hij was weer heel lief voor mij en we deden het allemaal heel rustig aan, in de hoop dat het eindelijk eens zou lukken, zonder pijn. Maar al snel kwamen we erachter dat er helemaal niks veranderd was. Toen ik na zes maanden terug moest naar de gynaecoloog en ik hem vertelde dat het nog steeds niet lukte, zei hij dat hij daar niets van begreep. ‘Het zit allemaal in je hoofd, je bent veel te gespannen, hoe kun je nu vrijen met iemand die zo gespannen is.’ Dit keer ging hij echt te ver, ik zou nooit meer naar hem teruggaan. De periode daarna hebben Edwin en ik van alles geprobeerd om het toch maar te doen lukken. Ik wilde dat zo graag, maar we kwamen geen stap verder. Na een paar maanden besloten we om gewoon weer op onze vertrouwde manier elkaar te bevredigen. Soms droomden we er weleens van hoe het zou zijn als het wel zou lukken. We waren allebei negentien en we wilden graag kinderen in de toekomst, maar op dat moment kon ik niets anders dan me erbij neerleggen. Ik dacht dat ik gedoemd was om nooit een volmaakte vrouw te zijn en dat ik weinig kans zou hebben om ooit moeder te worden. En toen las ik op internet iets over vaginisme. Ik herkende de symptomen. Blijkbaar had ik wel degelijk iets en nog belangrijker: ik was niet de enige. Toch heb ik er niet meteen werk van gemaakt. Het lag allemaal zo gevoelig dat ik gewoon niet wilde weten wat ik had! Edwin kon dat wel begrijpen, hij wist heel goed hoe moeilijk ik het ermee had. Als ik op mijn eenentwintigste geen knobbeltje in mijn borst had gevoeld, was er nu misschien nog steeds niks gebeurd. Maar vanwege dat knobbeltje kwam ik weer bij een gynaecoloog, dit keer een vrouw.’Misschien kan ik haar wel vertellen over mijn vaginisme’, dacht ik toen. Dat is nu vijf maanden geleden. Ik vond haar aardig en voelde me op mijn gemak bij haar. Ik besloot het erop te wagen en zei: ‘Ik kom eigenlijk ook nog voor iets anders’. Ik begon te huilen en ze stelde me op mijn gemak. Toen heb ik haar alles verteld. Toen ik uitgepraat was, zei ze dat mijn probleem nooit serieus was genomen door mijn vorige gynaecoloog. Ze zei dat ze het vermoeden had dat ik wel degelijk vaginisme had en dat die gynaecoloog daar misschien wel voor een groot deel schuld aan had. Ze legde me uit dat vrouwen met vaginisme een paniekreactie vertronen als er iets in de buurt komt van hun vagina en dat die paniekreactie onbewust uitgelokt wordt door een negatieve ervaring uit het verleden. Die negatieve ervaring kon in mijn geval wel degelijk mijn herinnering aan die pijnlijke momenten bij de gynaecoloog zijn. Ik vroeg haar ook of ze me ging onderzoeken en ze zei dat ze dat alleen zou doen als ik dat wilde. Ze zei dat ze me absoluut geen pijn zou doen en dat ze zou stoppen als ik dat aangaf. Ik hoefde niet met mijn benen wijd in die vreselijke stoel te gaan liggen, ik mocht gewoon gaan liggen. Ik was tamelijk rustig omdat ze me op mijn gemak had gesteld en omdat ik wist dat ze heel goed begreep wat ik voelde. Ik kon het verdragen dat ze aan de buitenkant van mijn vagina kwam en ze deed me ook geen pijn. Het lukte haar om heel voorzichtig met haar vinger in mijn vagina te gaan! Ze vroeg me of ik wist dat ik bekkenbodemspieren had. Ze toonde me hoe ik die kon spannen en weer loslaten. Ik merkte dat ik duidelijk veel meer pijn had toen ik ze spande. Ik probeerde mijn spieren goed te ontspannen, maar ik wist niet goed hoe ik dat moest doen. Ze haalde haar vinger er nadien weer zachtjes uit en testte de reactie van mijn buikspieren en de spieren van mijn bovenbenen. Daarna onderzocht ze ook het knobbeltje in mijn borst, ze was het eens met mijn huisarts dat het niks was om me zorgen over te maken. Gelukkig. Na het onderzoek zei ze dat ik vaginisme had. Ze zei dat heel veel vrouwen hieraan lijden en dat er best manieren zijn om er vanaf te komen. Ze stelde voor om negen sessies bekkenbodemtherapie te volgend bij een kinesiste (fysiotherapeute, red) om mijn bekkenbodemspieren te leren ontspannen. Ze gaf me het adres van een gespecialiseerde kinesiste die ervaring had met vrouwen met vaginisme. Ik dacht bij mezelf: ‘Eindelijk weet ik nu zeker wat ik heb en wat ik eraan kan doen’. Toen ik thuiskwam heb ik meteen alles aan Edwin verteld. Hij was ook wel blij dat we eindelijk aan ons probleem konden werken. Begin maar 2004 ben ik van start gegaan met de behandeling bij de kinesiste. Om te leren ontspannen heb ik relaxatietherapie gevolgd en enkele ademhalingstechnieken aangeleerd. Die technieken moest ik dan gebruiken tijdens de oefensessies, wanneer er iets ingebracht werd in mijn vagina. In het begin was het best wel moeilijk om me te ontspannen, maar het ging steeds beter. In het begin hebben we vooral geoefend met de vingers. De eerste stap was om een vinger te leren inbrengen. Dat lukte vrij snel, beter dan ik had verwacht. Ik kon me voordien gewoon niet voorstellen dat er een vinger in mijn vagina zou passen, maar door de zachte aanpak van mijn kinesiste heb ik ervaren dat het wel degelijk lukt als je je voldoende kunt ontspannen. Na een viertal sessies kon ik zonder enig probleem pijnloos een vinger inbrengen in mijn vagina. Vanaf dat moment ben ik gaan oefenen met een pelotte, dat is een staafje ongeveer zo groot als een stift. In het begin vond ik het heel erg eng, maar na een tijdje ging het goed. Toen werd dat staafje verbonden met een apparaatje om de spierspanning te meten. De kinesiste heeft me geleerd hoe ik controle kan houden over die spieren. We hebben dat geoefend tot ik het kon en daarna merkte ik dat ik meer controle over die spieren had. De derde stap van de therapie was elektrostimulatie. Dat was met hetzelfde staafje, maar er wordt dan lichte elektrische stroom op dat staafje gezet om je spieren te stimuleren. Ik voel dat ik bijna van mijn vaginisme ben verlost. Ik kan nu probleemloos tampons gebruiken en Edwin kan zijn penis ook al inbrengen in mijn vagina. Het is allemaal nog niet echt prettig, het voelt allemaal nog wel wat strak aan, maar ik weet zeker dat ik binnenkort op een normale manier met hem kan vrijen. Die therapie heeft mijn leven totaal veranderd en nu durf ik eindelijk te hopen op een ‘normaal’ seksleven. Ik weet nu ook dat ik op een dag op een ‘ normale’ manier zwanger zal kunnen raken en zal kunnen bevallen. Ik weet zeker dat ik me op een dag een volwassen vrouw zal voelen…’ Veerle (23) volgt therapie bij een seksuologe ‘Toen ik achttien was kreeg ik mijn eerste vriendje, Robin. Na twee weken verkering wilden we ‘het’ eens proberen. Ik wilde het echt heel graag, toch was ik er ook wel bang voor. Mijn moeder had me namelijk de meeste vreselijke verhalen over de eerste keer verteld. Zo zou ik hevig gaan bloeden en zou het heel erg zeer doen. Toen ik alleen was met Robin spookten die woorden dan ook de hele tijd door mijn hoofd. Ik was zo gespannen dat het niet lukte. Robin bleef er heel rustig onder en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Volgens hem was het heel normaal dat het de eerste keer niet meteen lukte. Doordat hij zo rustig bleef, maakte ik er zelf ook niet direct een probleem van. Een volgende keer zou het vast beter gaan… Na twee maanden verkering zijn we uit elkaar gegaan. Dat had niets met het vrijen te maken, maar met mijn ouders. Die waren zo streng en ouderwets dat Robin het voor gezien hield. Op mijn negentiende leerde ik Gerben kennen. Omdat ik van mijn ouders nooit alleen met hem mocht zijn, konden we niet met elkaar vrijen. Misschien dat ik daarom ook wel na zes maanden al met hem ben gaan samenwonen. Ik wilde weg van mijn ouders, ik wilde mijn eigen leven leiden. Bovendien hoopte ik dat het nu eindelijk eens zou lukken. Gerben was heel voorzichtig met mij en stelde mij op mijn gemak, toch verkrampte ik weer helemaal. Maar net als Robin had hij veel geduld met me. Omdat we andere manieren vonden om het leuk te hebben in bed, dacht ik dat Gerben het niet erg vond dat het niet wilde lukken. Maar toen we anderhalf jaar samen waren, werd die gedachte wreed verstoord. Op een dag betrapte ik hem met een tien jaar oudere vrouw in ons bed. Ik was er helemaal kapot van. Niet alleen omdat hij me bedroog met een ander, het maakte me ook heel onzeker. Had hij me al die tijd voor de gek gehouden? Was zijn geduld nu op, had hij al die tijd geacteerd dat hij van me hield? Miste hij de echte seks? Ik heb er geen antwoord op gekregen en dat wilde ik ook helemaal niet. Na de breuk met Gerben ben ik op mezelf gaan wonen. Ik was bang om een nieuwe relatie aan te gaan, maar tegelijkertijd verlangde ik naar een knuffel. Vandaar dat ik toch inging op de avances van jongens, ik wilde niet overschieten. Met sommigen heb ik geprobeerd om seks te hebben, maar iedere keer weer verkrampte ik. Ik kon niet vrijen. Ik voelde me verschrikkelijk. Waarom moest mij dit overkomen? Wat was er toch mis met mij? Omdat ik er met niemand over durfde te praten, ook niet met de huisarts, ben ik gaan speuren op internet. Zo kwam ik erachter dat ik vaginistisch ben. En nog belangrijker; ik was niet de enige! Ik heb contact gezocht met lotgenoten via mijn eigen site: http://groups.msn.com/vrouwenmetvaginisme. Ik ben boeken gaan lezen over het onderwerp… ik wilde er alles over weten, maar ik durfde niet meteen hulp te zoeken. Begin dit jaar heeft Freek, mijn vriendje met wie ik nu anderhalf jaar samen ben, me over de streep getrokken. Ik werd steeds depressiever en ‘boos’ op de verhalen van lotgenoten. Ik wilde niet met een spuitje het zaad van mijn vriend in mijn vagina spuiten, ik wilde op een normale manier zwanger worden. Ik wilde niet op andere manieren een orgasme krijgen, ik wilde echt met Freek kunnen vrijen, ik wilde een ‘echte’ vrouw kunnen zijn. Ik heb toen een afspraak met een gynaecoloog gemaakt. Ik herinner mij die dag nog heel goed. Ik was bloednerveus en kon alleen maar aan die akelige stoel denken. De gynaecoloog legde me uit dat hij gewoon eens wilde kijken. Zonder me te waarschuwen duwde hij een ijzeren staafje in mijn vagina. Ik raakte in paniek en smeekte hem om te stoppen. Ik voelde mij als een lam op de slachtbank. Toen ik begon te huilen hield de gynaecoloog ermee op. Hij begreep het niet, alles zag er normaal uit, ik was een gezonde twintiger die gewoon moest kunnen vrijen. Hij gaf me een adres mee van een seksuologe, want hij kon me niet verder helpen. Het zat allemaal in mijn hoofd zei hij, maar ik voelde toch zeker zelf ook dat ik heel smal was. Een maand geleden had ik mijn eerste afspraak met de seksuologe. Ze was heel vriendelijk. Ze zei dat ik niet bang moest zijn, dat er veel vrouwen – meestal tussen de achttien en vijfentwintig jaar – met dit probleem bij haar komen. Ze stelde mij gerust: tot nu toe was elke vrouw met vaginisme die zij behandeld had, genezen. Sommigen hadden zelfs al een kindje. Dat gaf mij de moed om door te zetten. Ze probeerde me echt op mijn gemak te stellen. We praatten over mijn verleden, de relatie met mijn ouders, ziektes, mijn bezoekje aan de gynaecoloog, relaties met ex-vriendjes… Het gesprek duurde ruim een uur. Na mijn verhaal zei ze dat ik eigenlijk van nature al een gespannen persoon ben. Om de therapie te kunnen starten moest ik eerst tot rust komen, daarom gaf ze me een brief mee voor de huisarts. Die schreef me het kalmerende middel Serlain voor. Binnen veertien dagen moest dat aanslaan en dan kon ik een nieuwe afspraak met de seksuologe maken. Over de therapie zelf zei ze niet zoveel, waarschijnlijk om mij niet af te schrikken. Wel zei ze dat ze binnen een maand Freek erbij zou betrekken door ons samen oefeningen te laten doen. Ik wil heel graag beter worden, ik ben alleen bang voor de hoge kosten die eraan verbonden zijn. Want in België moet je dat zelf betalen. Dat uurtje dat ik al met haar gepraat heb, kostte mij veertig euro. Dat vind ik verschrikkelijk veel geld, zeker nu ik zonder werk zit. Gelukkig steunt Freek mij en wil hij ook een deel van de kosten op zich nemen omdat het eigenlijk ook deels voor hem is dat ik dit doe. Ik hoop dat de therapie ons kan helpen, zodat we over een tijdje echt van elkaar kunnen genieten. Want zolang ik niet kan vrijen, voel ik me geen echte vrouw…’
|