Birgit (25) is al twee jaar getrouwd maar nog steeds maagd

Als vrijen pijn doet

Zes jaar gelden vond Birgit dat ze toe was aan seks. Samen met haar vriendje probeerde ze te vrijen, maar het lukte niet omdat het te veel pijn deed. Birgit dacht dat het gewoon de spanningen waren die bij de eerste keer horen, maar inmiddels weet ze wel beter...

Ik had al vaker een vriendje gehad, maar met Thijs was het anders. Ik vond hem meteen heel erg leuk. Op vorige vriendjes was ik ook verliefd geweest, maar meestal bleef het bij zoenen en een beetje voelen. Voor mij hoefde het ook niet verder te gaan, ik had nog geen behoefte aan seks. Ik vond zoenen en voelen nog spannend genoeg. Maar toen ik een paar weken verkering had met Thijs, kreeg ik wel die behoefte. Ik was inmiddels achttien jaar en wilde met hem naar bed. Toen mijn ouders op vakantie gingen, zagen wij onze kans. We waren helemaal alleen thuis en konden dus in alle rust van elkaar genieten en elkaars lichaam ontdekken. Hij was ook nog nooit met een meisje naar bed geweest, dus het zou voor ons allebei de eerste keer worden. We vonden het superspannend, maar we waren er aan toe. We hadden het heel romantisch gemaakt, ik voelde me ook heel erg op mijn gemak bij Thijs. Ik was natuurlijk wel een beetje gespannen, ik was heel benieuwd hoe 'het' zou zijn. We leefden echt naar het moment toe, beetje strelen en kussen, langzaam steeds een beetje verder.
Het was echt superfijn, en alles wat ik ervan gehoopt had, tótdat Thijs bij me naar binnen probeerde te gaan. Dat deed hartstikke zeer, ik voelde een branderige pijn. Alsof mijn vagina in brand stond. Ik zei tegen Thijs dat hij moest stoppen en dat deed hij ook. We hebben het ook niet meer geprobeerd, ik was te geschrokken. Bovendien was het sfeertje ook verpest door de pijn.

Na die eerste poging hebben we het niet meer geprobeerd, alleen al bij het idee dat ik het moest doen, verkrampte ik helemaal. Ik baalde er wel van, maar Thijs zei me dat hij het niet erg vond. Hij wilde niets forceren. Dat heeft hij ook niet meer gedaan, we beperkten ons weer gewoon tot kussen en strelen. Dat vonden we allebei goed. Misschien waren we er toch nog niet klaar voor geweest? Dat gevoel zou vanzelf wel weer boven komen borrelen, en anders maar niet. We hadden het zo ook goed.
Na een paar maanden ging het uit tussen ons, gewoon omdat we niet meer verliefd op elkaar waren. Mijn probleem stond er helemaal buiten.

Een paar maanden later kwam ik Jasper tegen. In de tussenliggende periode had ik nog wel aan mijn probleem gedacht, maar doordat ik geen verkering had, was ik er natuurlijk niet constant mee bezig. Nu ik weer een relatie had, weer wel. Zou het bij Jasper ook pijn doen? Zou hij net zo reageren als Thijs? Ondanks mijn angst voor de pijn, wilde ik het wel heel graag proberen. Ik was er tegen Jasper heel open over dat het met een vorig vriendje niet echt was gelukt omdat het bij mij pijn had gedaan. Jasper reageerde er heel goed op, dat gaf me wel wat meer vertrouwen. Ik wilde heel graag met hem naar bed. Toen zijn ouders een keer een weekendje weg waren, hebben we het geprobeerd. Net als met Thijs was het heel romantisch en fijn, tot het moment dat hij in me probeerde te komen. Weer had ik het gevoel dat mijn vagina in brand stond. Jasper bleef er heel rustig onder, dat gaf me een goed gevoel, toch werd ik er heel onzeker van. Dit was nu al de tweede jongen bij wie het niet wilde lukken, terwijl ik het wel heel graag wilde. Wat deed ik dan verkeerd, waarom had ik zo'n pijn? Ik voelde me raar en vreemd. Iedereen had seks, behalve ik. Dat zei ik ook zo tegen Jasper, hij moest maar een ander zoeken, wat had hij aan mij? Maar hij bleef op me inpraten dat het niet het einde van de wereld was. We konden elkaar ook op een andere manier bevredigen. Dat gaf me weer wat rust, toch kon ik het niet loslaten.

Ik begon steeds nieuwsgieriger te worden naar hoe 'het' zou zijn. Jasper en ik hadden genoeg andere manieren gevonden om toch intiem te zijn, maar dat was voor mij niet meer genoeg. Ik was inmiddels bijna negentien en ik wilde weten hoe het was om met iemand naar bed te gaan. Tegelijkertijd moest ik er niet aan denken. Ik kon seks alleen met pijn associëren. Iedere keer als ik het had geprobeerd, kon ik een paar uur niet naar de wc om te plassen, ook had ik pijn met lopen. Zo erg was het!

Na een paar maanden ging het met Jasper ook uit. Om dezelfde reden als dat tussen Thijs en mij was uitgegaan: de liefde was gewoon over. De seks had er niets mee te maken, Jasper vond ons seksleven goed. Ik vond ook dat we een goede middenweg hadden gevonden, maar tegelijkertijd bleef het door mijn hoofd spoken dat ik nog steeds maagd was. Dat was best frustrerend. Maar als ik aan de pijn dacht, was ik blij dat ik nog maagd was. Als seks zou betekenen dat ik altijd die pijn zou voelen tijdens het vrijen, dan bleef ik liever seksloos. Hoe meer ik daar over na ging denken, des te meer ik me in mijn lot kon berusten.

Totdat ik eind 1998 Hans leerde kennen. Bij hem had ik het gevoel dat hij de ware voor me was. Met hem durfde ik stiekem te fantaseren over de toekomst, trouwen, eigen huis, kinderen... Ik zag het helemaal zitten met Hans, maar bij het onderwerp kinderen werd ik ook weer heel hard met mijn neus op de feiten gedrukt. Zonder seks zouden we geen kinderen krijgen. Hans was de eerste jongen met wie ik het vaker dan een keer had geprobeerd. Maar telkens liep het op een teleurstelling uit, voor mij. Hans nam het heel goed op, zei net als Jasper dat we elkaar op andere manieren konden bevredigen, maar ik kon me daar niet bj neerleggen. Hij had voor mij een relatie van vier jaar gehad, met een goed seksleven, ik kon me niet voorstellen dat hij daar nu opeens buiten kon. Ik was bang dat hij dat zou gaan missen. Hij zei dat hij gelukkig met me was, dat seks niet het belangrijkste was in een relatie, maar dat geloofde ik niet. Ik wilde een echte relatie met Hans, ik wilde met hem kunnen vrijen, ik wilde kinderen met hem. Dat gevoel werd steeds sterker, zo sterk dat ik hulp wilde zoeken.
Ik wist dat ik daarvoor een afspraak moest maken met de huisarts, hij was mijn deur naar een mogelijke oplossing. Dat wist ik al veel langer, maar wegens schaamte had ik die stap nog niet eerder durven zetten. Nu was ik er klaar voor, ik wilde geholpen worden.

Begin 1999 heb ik de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt met de huisarts. Ik vond het heel eng en in de wachtkamer had ik echt het idee dat iedereen wist waarvoor ik een afspraak had, maar ik heb doorgezet. Toen ik eenmaal tegenover mijn huisarts zat heb ik ook meteen open kaart gespeeld. Hij luisterde heel aandachtig naar me en stelde me gerust. Ik voelde me al heel snel op mijn gemak. Ik vond het heel fijn dat hij me niet ging onderzoeken, daar had ik nog het meest tegenop gezien. Hij stelde alleen een paar vragen. Of ik een goede relatie had met Hans, of ik nare ervaringen had met seks... Ik vertelde hem dat Hans en ik heel gelukkig waren en dat ik nooit was misbruikt. Nadat ik mijn verhaal had gedaan, kwam hij met de diagnose dat ik vaginistisch was. Hij verwees me door naar de Rutgersstichting.
Daar kreeg ik weer een heleboel vragen op me afgevuurd. Die vrouw daar wilde alles weten over mijn relatie met Hans en hoe mijn vorige relaties waren geweest. Ook wilde ze weten hoe mijn jeugd was geweest.  Mijn ouders waren al lange tijd uit elkaar, maar ik heb dat nooit als een trauma ervaren. Er heeft ook nog nooit iemand misbruik van me gemaakt. Ik was een gewonen, gezonde jonge vrouw met een goede jeugd en een lieve vriend. Mijn enige probleem was dat ik pijn had tijdens het vrijen. Zij dacht ook dat ik vaginistisch was. Ik kon me dat niet voorstellen, via het internet en boeken wist ik dat de oorzaak daarvan psychisch was, maar ik had niets traumatisch meegemaakt. Maar ja, zij waren de deskundigen. Bovendoen wilde ik alles aangrijpen om beter te worden.

Ik moest leren om me te ontspannen. Doordat ik bang was voor de pijn, spande ik mijn bekkenbodemspieren heel erg aan, daardoor bemoeilijkte ik het vrijen. Als ik me wat beter zou kunnen ontspannen, zou het vrijen vanzelf weer lukken. Ik moest thuis op bed gaan liggen en dan oefeningen doen, een van die oefeningen was dat ik moest proberen om met mijn middelvinger bij mezelf naar binnen te gaan. Ik heb het echt geprobeerd, maar ik kon het niet. Het bleef ook zeer doen. Ik raakte er steeds meer van overtuigd dat het een lichamelijke oorzaak was.
Dat heb ik ook zo tegen die vrouw van de Rutgersstichting gezegd, maar zij bleef volhouden dat ik vaginistisch was. Ik moest wat meer geduld hebben, ik mocht niet van mezelf verwachten dat mijn probleem binnen twee weken was opgelost.

Ik heb het echt nog geprobeerd, maar ik kwam geen stap verder met de oefeningen. In die tijd heb ik meerdere keren tegen Hans geroepen dat hij maar een ander moest zoeken, hij verdiende veel beter. Wat had  hij nou aan mij, ik kon niet eens met hem naar bed? En zo kon ik hem ook geen kind geven. Hans bleef volhouden dat hij van me hield, dat ik de ware voor hem was. Keer op keer ging ik daar tegenin.

Toen vroeg hij me ten huwelijk. Hij wilde zijn leven met me delen, ondanks mijn foutje, mijn handicap. Dat gaf me weer veel zelfvertrouwen. Zoveel zelfs dat ik ben gestopt met de oefeningen. Ik was ervan overtuigd dat Hans van me hield. Ik had voor Hans beter willen worden, nu hij me zo duidelijk had gemaakt dat hij toch wel van me hield, wilde ik ermee stoppen. Want zelf werd ik er alleen maar ongelukkiger van.

In juli 2001 zijn we getrouwd. Het was een hele mooie dag, maar het was ook een dag waarop ik weer werd geconfronteerd met mijn probleem. Iedereen had het natuurlijk over dé huwelijksnacht. Het liefst had ik willen schreeuwen hoeveel verdriet ze me met die opmerkingen deden, maar dat durfde ik natuurlijk niet. Ik hield gewoon mijn mond. Toen we 's nachts in bed lagen, kon ik er zelfs een grapje over maken. Ik zei tegen Hans dat ik echt als maagd in het huwelijk was gestapt.

Het bleef natuurlijk niet bij die opmerkingen over de huwelijksnacht. Na ons trouwen kregen we steeds vaker de vraag wanneer er gezinsuitbreiding zou komen. Iedereen wist dat we graag kinderen wilden, dus op zich was hun belangstelling niet zo gek. Hans en ik verscholen ons dan achter dingen als dat we eerst een eigen huis wilden, dat we nog jong waren en nog een paar jaartjes wilden wachten. Meestal hielden ze er dan wel over op. Maar hun opmerkingen raakten ons wel. Het liefst was ik al lang zwanger geweest.

Omdat onze kinderwens steeds vuriger werd, wilde ik nogmaals met de huisarts praten. Hij luisterde weer heel serieus naar me en verwees me dit keer door naar een seksuologe. Tijdens het intakegesprek wilde de seksuologe me onderzoeken. Ik vond het heel eng, maar ik wist dat ik dit keer door moest zetten. Ik kon wel weer voor de problemen gaan vluchten, maar daar had ik uiteindelijk alleen mezelf maar mee. Heel voorzichtig heeft ze gekeken of ze iets zag, ze vertelde me ook heel duidelijk wat ze deed, dat stelde me gerust. Op het eerste gezicht zag ze niets raars aan mijn vagina, vandaar dat ze de touchtest wilde doen. Met een nat wattenstaafje wilde ze heel voorzichtig bij me naar binnen gaan. Ik vond het goed en het lukte me ook om me te ontspannen. Ze ontdekte een ontsteking aan mijn schedevoorhof, die zit rond de schede-ingang. Er zaten kleine scheurtjes in, die veroorzaakten dat branderige gevoel wat ik haar had beschreven. Ze schreef me een zalfje voor, Lanette crème. Dat zalfje moest ik twee maanden gebruiken. Daarna moest ik een nieuwe afspraak maken.

Ik was heel erg opgelucht dat ze iets had gevonden. Misschien kon ik over twee maanden wel met Hans naar bed. Maar toen ik de zalf een paar dagen gebruikte, kreeg ik last van jeuk. Ik belde meteen de seksuologe, die zei dat dat niet goed was. Misschien was er iets anders aan de hand, ik moest een nieuwe afspraak maken.

Toen zakte de moed me weer in de schoenen. Ik durfde niet voor een tweede keer een onderzoek te ondergaan. Ik heb die afspraak toen steeds verschoven, telkens als de datum op de kalender dichterbij kwam, verzon ik een smoes om maar niet te hoeven gaan. De drempel werd steeds hoger, waardoor ik op een gegeven moment helemaal geen afspraak meer heb gemaakt.

Zo ging er een jaar voorbij. Al die tijd hadden Hans en ik niet meer geprobeerd om met elkaar naar bed te gaan, we hadden het er gewoon niet over, alsof het er niet was. Maar dt was natuurlijk ook geen oplossing. Op een gegeven moment had ik toen ook zoiets van "Birgit, er móét iets gebeuren". Ik heb meteen de telefoon gepakt en een nieuwe afspraak met de seksuologe gemaakt. Ze was niet boos of zo, ik was heus niet de enige die het zolang liet afweten. Ze vond het dapper dat ik nu toch nog de stap had gezet. Ze legde me wel uit dat ze me opnieuw moest onderzoeken, anders kon ze me niet helpen.

Die scheurtjes zaten er nog steeds, maar er moest meer aan de hand zijn, anders had de zalf niet zo'n pijn veroorzaakt. Ze vroeg me of ik ook buiten de gemeenschap om wel eens last had van dat branderige gevoel. Ik zei haar dat het echt alleen tijdens het vrijen was. Maar toen bedacht ik me opeens dat ik er ook wel eens last va had tijdens het fietsen en als ik strakke kleding droeg. Toen wist ze dus wel wat ik had, ik had een chronische ontsteking aan mijn vagina-ingang: focale vestibulitis.
Een echte oorzaak is daar niet voor te noemen. De ontsteking komt voornamelijk voor bij vrouwen in de overgang of vrouwen die net zijn bevallen. Ook schijnen er aanwijzingen te zijn dat inlegkruisjes die ontsteking kunnen veroorzaken.

Er was maar één manier om van die kwaal af te komen: een operatie. Daarbij zouden ze de ontstoken huid, het onderliggend bindweefsel van de schedevoorhof en het maagdenvlies weghalen. Het defect dat ontstaat door het weghalen van het ontstoken weefsel, wordt dan bedekt met slijmvlies van de schede. Er was een slagingskans van zeventig procent. Ik was superblij. Ik wilde dolgraag zo'n operatie, helaas was er wel een wachttijd van een half jaar.

Ik kon niet wachten tot januari 2003, dan zou ik aan de beurt zijn. Tot die tijd voelde ik me heel goed, ik kon het naast me neerleggen. Na bijna zes jaar zou ik geholpen worden. Op 10 januari moest ik naar het ziekenhuis. Ik moest me 's morgens om kwart over zeven melden en dan mocht ik 's middags tegen vieren weer naar huis. Ik vond het best eng, maar het was iets wat ik móést doen. Om acht uur werd ik naar de operatiekamer gebracht en om kwart over negen lag ik weer op de uitslaapkamer. Toen ik bijkwam, voelde ik me heel goed. De verpleegster zei dat dat kwam door de morfinespuit die ik had gekregen. Als die zou zijn uitgewerkt, kon het best zeer gaan doen. Ik had toch een wond met hechtingen. Ze hadden een soort tampon in mijn vagina ingebracht om een nabloeding te voorkomen. Dat leek best akelig, maar ik voelde er helemaal niets van. Mijn onderlichaam was verdoofd en ik had een catheter. Ik mocht niet naar de wc, vanwege infectiegevaar. Om half twaalf werd de tampon verwijderd en een half uurtje later mocht ook de catheter eruit. Nog steeds had  ik geen pijn. Toen ik later op de dag naar de wc moest, werd ik opeens heel misselijk. Dat kwam door de morfine, zei de zuster. Toen ik later op de dag naar huis mocht, was ik nog steeds heel misselijk. Maar ik had nog steeds geen pijn, die kwam pas de volgende dag. En die pijn heeft ook zeker een week geduurd. Ik had verschillende medicijnen meegekregen. Ik had pijnstillers en een middel om mijn ontlasting makkelijker te maken, ik mocht nog geen kracht zetten. Gewoon zitten deed ook pijn en daarvoor kreeg ik een windring mee naar huis, dat is een soort zwemband. Hierdoor bleef de wond vrij van wrijvingen. Ik heb niet gemopperd, ik wist waarom ik het allemaal had gedaan. Toen ik me weer wat beter voelde, durfde ik zelfs naar mijn vagina te kijken. Dat had ik nog nooit gedaan, maar nu durfde ik het. Ik vond het ook niet eng.

Ik ben inmiddels vier weken verder en het gaat goed met me. Als het goed is zijn over twee weken al mijn hechtingen er vanzelf uitgegaan. Dan kan ik beginnen aan de therapie, met behulp van een pelotte, dat is een staaf die steeds breder wordt. Die moet ik dan met behulp van glijmiddel in mijn vagina proberen te brengen, steeds een stukje verder. Het zal best eng zijn in het begin, maar ik denk echt dat alles goed gaat komen. Ik moet natuurlijk niets forceren, mijn eigen tempo volgen, maar na zes weken moet ik al vorderingen kunnen hebben gemaakt. Als het allemaal positief uitvalt, zou ik dan voorzichtig kunnen proberen met Hans naar bed te gaan.

Ik kijk daar heel erg naar uit. We zijn nu ruim vier jaar samen, waarvan twee getrouwd, we delen alles met elkaar, alleen het allerintiemste tussen twee mensen kunnen we nog niet met elkaar delen. Ik denk dat het echt nog iets zal toevoegen aan onze relatie. Ik denk dat onze band dan nog sterker wordt. Hopelijk word ik dan ook snel zwanger. Want dat ik onze grootste wens en eigenlijk ook de voornaamste reden dat ik deze operatie heb ondergaan. Natuurlijk wil ik ook graag weten hoe het is om te vrijen, maar mijn allergrootste wens is een kindje van Hans.
Nu ik terugkijk op de afgelopen jaren heb ik er spijt van dat ik niet eerder hulp heb gezocht. Zes jaar lang heeft de ontsteking als een rode draad door mijn leven gelopen. Dat had niet gehoeven als ik me eerder over mijn schaamte had heen gezet. Door mijn verhaal te vertellen hoop ik dat andere vrouwen eerder aan de bel trekken. Durf naar je huisarts te stappen, hij of zij is er om je te helpen. Denk niet meteen dat je vaginistisch bent, laat je onderzoeken. Misschien dat je met een zalfje of een operatie geholpen kunt worden. Ik kan nog niet zeggen hoe het is om van seks te genieten, maar het gevoel dat ik nu over mezelf heb is alles al waard geweest. Ik zit lekker in mijn vel en durf naar de toekomst te kijken. Ik hoop echt dat ik bij die zeventig procent zit die baat heeft bij de operatie. Mocht dat niet zo zijn dan zal dat behoorlijk slikken zijn, maar ik voel gewoon dat het goed komt. Nu op mijn vijfentwintigste, zal ik antwoord krijgen op de vraag die ik zes jaar gelden al beantwoord wilde hebben. En ik kan niet wachten tot het zover is...

Wil je Birgit schrijven? Stuur je brief dan naar Redactie Intiem, Postbus 100, 5126 ZJ Gilze. Als je linksboven op de envelop '0303 Birgit' zet, sturen wij je brief ongeopend door.
Mailen onder vermelding van de code kan ook: redactie@intiem.audax.nl.