Hanna heeft vaginisme
‘Ik hoop dat ik ooit sex kan hebben’

Tampons indoen, sex… Het zijn dingen die voor de meeste vrouwen normaal zijn. Maar wat als je niks in je vagina krijgt, als je oester letterlijk gesloten is? Hanna (19) vertelt hoe het is om vaginisme te hebben.

‘Het is moeilijk te omschrijven hoe vaginisme voelt. Het zit gewoon potdicht. Alsof je drie vingers in je neus probeert te stoppen. Dat lukt ook niet,’ vertelt Hanna (niet haar echte naam – red.). Bij vaginisme span je onbewust je bekkenbodemspieren (spieren rond de vagina) aan, waardoor je er niets in kunt doen. Geen tampon, geen vinger, geen penis… niks. ‘Tot nu toe was dat niet erg, omdat ik nog nooit een serieuze relatie heb gehad. Maar ik als ik straks een vriend heb, wil ik natuurlijk wel graag dat geslachtsgemeenschap lukt.’ Gaat ze daarom jongens uit de weg, uit angst dat het uiteindelijk op sex aankomt? 'Nee, dat is het niet. Ik vind het sowieso moeilijk om relaties aan te gaan. Ik durf mezelf niet gauw te laten zien aan iemand, vertrouw mensen niet snel.'

'Ik viel flauw tijdens die eerste poging'
De oorzaak van vaginisme is lastig te achterhalen. Bij sommige meiden komt het door een traumatische ervaring, zoals verkrachting. Maar het kan ook tussen de oren zitten, zoals bij Hanna. ‘Ik vind het een heel eng idee dat er iets in mijn lijf zit wat er eigenlijk niet hoort. Een tampon bijvoorbeeld.’ Op haar veertiende probeert ze voor 't eerst eentje in te brengen. ‘Volgens mijn vriendinnen was dat helemaal geen big deal. Hij glijdt er gewoon in, zeiden ze. Toch was ik doodzenuwachtig toen ik het probeerde. Ik verging van de pijn en uiteindelijk viel ik zelfs flauw! Ik dacht dat het door de zenuwen kwam en nam me voor om het later nog eens te proberen. Zo’n ramp was het nou ook weer niet om maandverband te gebruiken.’ Maar twee jaar en zes pogingen later lukt het inbrengen van een tampon nog steeds niet. ‘Tja, toen begon ik me wel zorgen te maken. Elke keer als mijn vriendinnen het over de eerste keer hadden, voelde ik me ookopgelaten. Ik kreeg er niet eens een tampon in, laat staan een penis!’

‘Het doktersbezoek was vreselijk’
Alles wordt ineens duidelijk als Hanna een artikel leest over vaginisme. ‘Ik schrok me rot! Ik herkende er zoveel in.’ Uiteindelijk belandt ze op een forum over vaginisme. ‘Ik vond het ontzettend moeilijk om al die verhalen van meiden te lezen, want het was allemaal erg herkenbaar.’ Op advies van lotgenoten gaat ze naar de huisarts, maar die reageert niet erg begripvol. ‘Hij onderbrak mijn verhaal al snel om een inwendig onderzoek te doen. Ik had wel verwacht dat ik met de billen bloot zou moeten, maar zoiets blijft natuurlijk doodeng.’ Hanna zet haar verstand toch maar op nul en beleeft het onderzoek in een roes. Na 5 minuten staat ze weer buiten. 'Hij probeerde een vinger naar binnen te brengen, wat moeilijk ging. En daarna beweerde hij dat ik geen vaginisme had, want anders zou mijn hele lichaam wel verkrampen. Dat hoeft helemaal niet, weet ik nu. Maar toen dacht ik echt dat hij gelijk had.’

‘Ik wil geen vaginale oefeningen doen’
Hanna is helemaal van de kaart door het vervelende doktersbezoek en de diagnose. ‘Ik heb de hele middag op mijn bed liggen janken. Want als ik geen vaginisme had, wat was het dan? Want dat er iets niet in orde was met me, wist ik zeker.’ Hanna besluit het er niet bij te laten zitten en gaat naar een gynaecoloog om zich nog een keer te laten onderzoeken. ‘Ik was nog nerveuzer dan eerst. Maar het was een ontzettend lieve vrouw die me heel erg op mijn gemak stelde. Toen zij een vinger bij me probeerde in te brengen, zag ze meteen dat ik inderdaad vaginisme heb. Ik was zó opgelucht toen ik dat hoorde. Zij was de eerste die mijn probleem serieus nam. Dat is nu enkele maanden geleden.' Inmiddels praat Hanna met een haptotherapeut om achter de oorzaak van haar probleem te komen. 'Mijn therapeut denkt dat mijn geslotenheid ermee te maken heeft: ik vind het moeilijk om mensen te vertrouwen en laat mijn gevoelens bijna nooit zien. Dat kan ook invloed hebben op mijn lichaam.’

'Ik zou het vrij snel vertellen'
Hanna zou hulp kunnen zoeken bij een seksuoloog, maar dat wil ze niet. 'Dan moet ik vaginale oefeningen doen en daar ben ik nog niet klaar voor.’ Maar stel dat ze een vriend krijgt… hoe zal het dan gaan? 'Ik zou het vrij snel vertellen, want het is iets dat bij me hoort. Dan kan ik ook meteen zijn reactie peilen. Reageert hij begripvol dan zit het goed. Zoniet, dan weet ik genoeg. Een jongen moet van me houden om wie ik ben, niet om wat ik wel of niet kan. Ik zou een jongen ook nooit laten stikken om een seksueel probleem.' Hanna durft niet te zeggen of ze ooit nog van haar vaginisme af komt… ‘Ik hoop het wel en ben ook optimistisch. Maar ik houd altijd in mijn achterhoofd dat er ook vrouwen zijn die er nooit van af komen en dat dit mij ook kan overkomen. Wat als het echt niet lukt? Dan kan je nog steeds sex hebben hoor. Er zijn zat andere manieren om 't leuk te hebben tussen de lakens!

Tip van Hanna 'Als je dingen in mijn verhaal herkent, dan zou ik zeker naar de huisarts gaan. Laat je niet afschrikken door mijn nare ervaring, want er zijn genoeg dokters die wél goed omgaan met dit probleem. Laat je in elk geval niet afschepen met verdovende zalf of tips als 'je moet je gewoon meer ontspannen'. Vraag om een doorverwijzing naar de gynaecoloog. Als je tegen het inwendig onderzoek opziet, neem dan iemand mee als support. Je hoeft je al zeker niet te schamen. Bedenk gewoon dat een gynaecoloog elke dag vagina's ziet; voor hem/haar is het een routineklus.’ Vaginisme Facts Vaak denken meisjes dat ze te nauw zijn als 'het' niet lukt. Maar de vagina is uiterst rekbaar. Dat de boel op slot zit, komt doordat de vaginaspieren (onbewust) worden aangespannen. Volgens de Nijmeegse Wetenschapswinkel lijden 150.000 vrouwen in Nederland aan vaginisme. Zij kunnen geen geslachtsgemeenschap hebben, maar dat betekent niet dat sex helemaal onmogelijk is. Eigenlijk is alles mogelijk behalve penetratie. Vaak hebben vrouwen met vaginisme juist een heel gevarieerd sexleven, omdat ze van alles uitproberen. Vaginisme is wat anders dan frigiditeit. Bij vaginisme wil een meisje wel vrijen, maar lukt het niet. Iemand die frigide is, is seksueel ongevoelig. Die kan dus wel, maar wil niet. Hoe vrouwen met vaginisme toch zwanger kunnen worden? Heel simpel: het sperma wordt met een heel dun spuitje naar binnen gespoten. Bevallen is trouwens wel gewoon mogelijk. Persdrang is een oergevoel dat veel sterker is dan vaginisme… Wil je meer info?  Check deze sites: www.vaginisme-info.nl www.vaginisme.be www.vaginismeforum.nl

Terug naar artikelen