"Waarom konden andere vrouwen welk seks hebben, en ik niet?" Esther: "Drie jaar geleden kreeg ik mijn eerste serieuze relatie. Met Nico, een heel leuke en lieve jongen. Na een paar weken wilden we met elkaar naar bed. Tenminste: voor mij zou het de eerste keer worden, Nico had al vaker seks gehad. Helaas lukte het op een of andere manier helemaal niet goed. Als Nico maar een klein beetje bij mij naar binnen ging, had ik al vreselijke pijn, het was net of er geen ruimte was. Het was mij ook al nooit gelukt om tampons in te brengen en na nog twee mislukte vrijpogingen besloot ik naar de huisarts te gaan. Ik geneerde me wel een beetje omdat ik zo'n intiem probleem had, maar ik wilde heel graag weten wat er aan de hand was. De huisarts hoorde mijn verhaal aan en verwees me door naar een gynaecoloog in het ziekenhuis. Die concludeerde al voordat hij me had onderzocht dat ik waarschijnlijk vaginistisch reageerde: dat ik te gespannen was om geslachtsgemeenschap te kunnen hebben. Hij vertelde dat het vaker gebeurt dat vrouwen onbewust hun bekkenbodemspieren aanspannen waardoor ze verkrampen en het lijkt alsof hun vagina niet groot genoeg is. Vervolgens onderzocht hij me. Na twee seconden stelde hij al een diagnose: hij zei dat ik inderdaad te gespannen was. Lichamelijk zou er niets aan de hand zijn, mijn klachten zouden vanzelf verdwijnen als ik leerde ontspannen. Ik vond het logisch dat ik deze keer wel gespannen was: ik lag met mijn benen wijd voor een wildvreemde man. Maar de gynaecoloog had ervoor doorgeleerd en ik accepteerde zijn conclusie dat ik vaginistisch reageerde, hij zou het wel weten. De anderhalf jaar die volgden, zijn heel moeilijk geweest. De gynaecoloog verwees me door naar een seksuologe. Ik vond haar heel aardig, maar de gesprekken met haar verliepen moeizaam. Zij probeerde achter de oorzaak van mijn vaginisme te komen door terug te gaan naar mijn jeugd. Ze bleef doorvragen of ik misschien was aangerand of verkracht, maar we konden geen verklaring vinden. Ondertussen liep ik ook bij een speciale bekkenbodemfysiotherapeute. Bij haar leerde ik ademhalingsoefeningen en moest ik heel gerichte oefeningen doen om de spieren rondom mijn vagina te ontspannen. Ik praatte alleen met Nico en mijn ouders over deze therapieën. Nico was heel lief en zei dat hij alle geduld van de wereld had, hij zou wachten tot we wel seks konden hebben. Toch voelde ik me vaak eenzaam. Ik had het gevoel dat ik minder was dan andere vrouwen. Uiteindelijk, na anderhalf jaar seksuologie en bekkenbodemtherapie, heb ik weer een afspraak gemaakt met de gynaecoloog en gevraagd of hij me eens echt goed, liefst onder narcose, wilde onderzoeken. Ik wist namelijk zeker dat dat ik me inmiddels kon ontspannen, maar het lukte nog steeds niet om met Nico te vrijen. Ik werd steeds wanhopiger, volgens mij kón het niet anders dan dat er lichamelijk toch iets mis was met mij... Gelukkig stemde de gynaecoloog toe. En
ja hoor: tijdens het onderzoek bleek dat mijn maagdenvlies zo stug was,
dat het niet op een natuurlijke manier kon worden doorbroken. Het moest
operatief worden ingeknipt. Dit probleem komt maar weinig voor, maar bij
mij was het de reden dat ik niet kon vrijen. Twee weken later mocht ik proberen of ik seks kon hebben. Ik wist niet wat ik meemaakte: Nico en ik konden nu wel vrijen, er was veel meer ruimte. Ik moest heel erg huilen, dit was zo'n opluchting. Nico was ook heel blij, we hebben er samen een speciale nacht van gemaakt. Alles is goed gekomen, ik kan inmiddels ook tampons inbrengen. Maar als ik terugdenk aan die anderhalf jaar vol therapieën, word ik nog erg kwaad. Als meteen was vastgesteld dat er lichamelijk iets mis met mij was, had mij veel verdriet bespaard kunnen blijven."
|