Het voelde alsof het onmogelijk was

Irene (26): "Op mijn zeventiende leerde ik mijn huidige man Simon kennen. Ik had nog nooit een serieuze relatie gehad en geen ervaring op seksgebied. Simon was wel eens met een meisje naar bed geweest, maar hij had er alle begrip voor dat ik ons seksleven rustig wilde opbouwen. 
Na een halfjaar wilde ik heel graag met hem naar bed. Maar dat lukte niet. Als hij maar een héél klein stukje in me kwam, had ik al verschrikkelijke pijn. Het voelde alsof het onmogelijk was, alsof ik dichtzat. Zelfs met zijn vinger lukte het niet. Tampons had ik nooit gebruikt, omdat ik het geen prettig idee vond om iets in mezelf te schuiven. Daardoor had ik nooit eerder gemerkt dat het zo moeilijk was. We hebben het nog een paar keer geprobeerd, maar toen lukte het ook niet. Ik vond het wel vervelend, maar beschouwde het niet als een ramp. Ik had wel eens gehoord dat de eerste keren altijd moeilijk gaan, omdat je als meisje gespannen kunt zijn. Simon vond het ook geen probleem, we gingen gewoon op een andere manier verder met vrijen. Ik had even geen zin meer om het te proberen en in de loop van de tijd ontwikkelden we een seksleven dat we allebei prettig vonden, maar waarbij we penetratie vermeden. 
Toen ik op de hogeschool zat, ontdekte ik bij toeval dat wat ik had een naam heeft: vaginisme. In een boek las ik dat het zo wordt genoemd als je wel graag gemeenschap wilt hebben, maar het niet lukt. De spieren rondom je vagina knijpen zich dan samen, zonder dat je dat wilt. Ik had er afgezien van Simon met niemand over durven praten en was blij dat ik blijkbaar niet de enige was met dit probleem. 

Later kwam ik er door een gesprek met de huisgenote van Simon achter dat je therapie kunt volgen als je vaginistisch reageert. Ik heb twee keer een periode bij een seksuologe gelopen en dat heeft me iets verder geholpen. Ik leerde ontspanningsoefeningen te doen en stapje voor stapje een vinger inbrengen. Uiteindelijk zijn we zover gekomen dat Simon zijn vinger soms ook kan inbrengen. Maar geslachtsgemeenschap hebben lukt nog steeds niet, ik heb de spieren rond mijn vagina niet voldoende onder controle om ze helemaal te kunnen ontspannen. Op een gegeven moment had ik genoeg van de therapie en ben ik ermee gestopt. 

Met periodes heb ik het moeilijk met mijn vaginisme. In onze maatschappij wordt het toch als normaal gezien om geslachtsgemeenschap te hebben, het is raar als je dat niet hebt. Als ik een gesprek opvang over seks of een seksscène op tv zie, voel ik een steekje van pijn en jaloezie door me heen gaan. Toch heb ik mijn vaginisme voor mijn gevoel voor een groot deel geaccepteerd. Het helpt dat ik internet heb om erover te praten. Ik ben een van de beheerders van het Vaginismeforum op www.vaginismeforum.nl en ik heb de website www.vaginisme-info.nl opgericht. Als ik me eenzaam, machteloos, boos of verdrietig voel, mail ik met lotgenoten en besef weer dat ik niet de enige ben. Misschien dat ik later weer een keer therapie wil volgen om van mijn vaginisme af te komen, maar misschien ook niet. Simon en ik zijn inmiddels getrouwd en hij is nog altijd heel tevreden over ons seksleven, dus voor hem hoef ik het niet te doen. Zwanger worden hoeft naar mijn idee ook geen probleem te zijn, veel vrouwen die vaginistisch reageren en dat willen, brengen met behulp van een spuitje sperma bij zichzelf in. Wel zie ik op tegen de gynaecologische onderzoeken en bevalling. Eigenlijk zou je kunnen zeg dat ik het soms wel vervelend vind dat ik technisch gezien nog maagd ben, maar heb de afgelopen jaren wel geleerd dat vaginisme niet betekent dat je een ongelukkig leven hoeft te leiden." 

Terug naar artikelen