Lianne (20): “Drie jaar geleden ben ik verkracht, dit kon ik niet in mijn eentje verwerken. Mijn stiefmoeder heeft mij toen naar de Rutgerstichting gestuurd. In eerste instantie kwam ik daar voor de behandeling van mijn verkrachting, maar al snel werd duidelijk dat ik ook vaginisme heb, al van voor mijn verkrachting.

Ik wist niet goed wat het was, had er nog nooit iets over gehoord. Achteraf is het wel duidelijk dat ik er al langer last van had. Altijd had ik problemen met tampons en met vriendjes lukte het nooit om het echt te doen. Ik dacht er eigenlijk nooit bij na, besefte het gewoon niet. De verkrachter is wel in mij geweest, de enige tot nu toe. In het begin besefte ik niet goed wat er gebeurde. Toen het tot me doordrong, voelde ik die vreselijke pijn. Voor iemand zonder vaginisme moet het voelen alsof je een fles cola naar binnen probeert te proppen.”

Ontspannen
“Er zijn twee vormen van vaginisme: primair en secundair. Bij de primaire vorm is het probleem er altijd al geweest, dat is bij mij het geval. Bij secundair is het probleem later veroorzaakt door iets, bijvoorbeeld door een verkrachting. Bij mij heeft de verkrachting het dus niet veroorzaakt, maar het heeft het wel heel erg versterkt.

Bij vaginisme zijn je bekkenbodemspieren onbewust te strak aangespannen, waardoor de opening heel nauw wordt. Je kunt deze spieren door middel van oefeningen laten ontspannen, bijvoorbeeld door het aan en ontspannen van je spieren tijdens het plassen. Op deze manier maak je het soepeler, je krijgt ook echt het gevoel alsof het meer ontspant beneden. In het begin kon ik met moeite één pink in mijn vagina krijgen, door de oefeningen kon ik steeds een stapje verder. Van je pink naar je middelvinger en twee vingers, ik ben tot de kleinste vibrator gekomen. Steeds als ik een stapje verder was, was ik helemaal trots op mezelf en voelde ik me goed. Toch heb ik het toen laten versloffen, ik had nog teveel persoonlijke problemen door de verkrachting. Op dit moment ben ik terug bij de middelvinger.

Vaginisme kan ook operatief behandelt worden, het gespannen deel wordt dan geknipt. Sexuologen raden dit echter af er zitten te veel risico’s aan, zoals pijn bij het vrijen, vorming van littekenweefsel en de terugkomst van vaginisme.

Toen ik voor het eerst hoorde wat ik had, moest ik het nieuws even goed op me in laten werken. Wat meteen duidelijk was, was dat ik er overheen wilde komen. Ik wil niet mijn hele leven doorgaan, wetend dat ik een beperking heb. Nu weet ik dat ik iets mis in mijn leven, sex, en ik wil dat wel ervaren.”

Vriendjes
“Mijn vriend en ik zijn al tweeëneenhalf jaar samen. Hij heeft dus het hele proces van mijn vaginisme meegemaakt. Mijn probleem heeft in onze relatie heel wat losgemaakt. Hij is altijd heel begripvol geweest. Natuurlijk mist hij de sex wel. Hij heeft voor mij een aantal bedpartners gehad en weet dus wat hij mist, ik niet. Hij wil graag dat ik mijn oefeningen blijf doen, zodat ook wij op een gegeven moment met elkaar naar bed kunnen. Ik begrijp hem heel goed, maar ik wil het op mijn eigen tempo doen en wil niet gedwongen worden. Er is zelfs een periode geweest dat we helemaal niet intiem konden zijn. Dat lag grotendeels aan mijn verkrachting. Ik kon er bijvoorbeeld niet tegen als hij zei: “Zondagavond hebben we een lekker romantisch avondje.” Ik klapte dan helemaal dicht. Het liefst wilde ik het zelf in de hand hebben.

Soms is dat moeilijk, vooral omdat hij zoveel van sex houdt, maar gelukkig kunnen we er goed over praten.”

Dubbel gevoel
“Het vaginisme heeft veel invloed op mijn leven. Ik ben er eigenlijk altijd mee bezig, dat gevoel kan ik niet uitschakelen. Maar ondanks dat het in mijn relatie een obstakel is, ben ik er aan de andere kant op een bepaalde manier blij mee.

In het begin kreeg ik door mijn vaginisme een gevoel van veiligheid. Ik had moeite met ‘nee’ zeggen, maar nu kan ik geen sex hebben, dus het gebeurt ook niet. Achteraf heeft mijn vaginisme ervoor gezorgd dat ik niet met jan en alleman het bed in ben gedoken. Ik heb een aantal relaties achter de rug waarmee ik het anders vast wel had gedaan. Op dat moment ging het niet en achteraf stelde de relatie weinig voor. Ik ben blij dat het toen niet lukte. Mijn vaginisme heeft ervoor gezorgd dat als ik straks zover ben, ik er met mijn volle verstand voor kies en het dan ook doe met de jongen die het waard vindt om op mij te wachten.”

Meepraten
“Misschien dat ik dat hele sex-gebeuren wel mooier maak dan dat het is, maar ik heb nooit mogen ervaren hoe het echt is, ik kan er alleen maar over fantaseren. Doordat ik het nog nooit echt gedaan heb, vind ik het moeilijk als er gesprekken ontstaan over sex en dan vooral de penetratie. Niet iedereen weet van mijn probleem, het is niet iets wat je op een feestje vertelt, alleen mensen die dicht bij me staan weten ervan. Ik kan niet meepraten met vriendinnen en op dat soort momenten doet dat pijn. Ik hou mezelf voor dat het niets voorstelt, maar ondertussen is het wel een big deal geworden.

Via een forum heb ik contact met andere meiden met hetzelfde probleem. Het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Mensen in je eigen omgeving kunnen je wel begrijpen, maar weten niet hoe je je echt voelt. Op het forum voelde ik me niet vreemd.”

Mijn ontmaagding
“Ik besef maar al te goed wat een mazzel ik heb met mijn vriendje. Soms ben ik bang dat hij bij me weg gaat, hij heeft nu nog het geduld om op me te wachten, maar voor hoe lang nog? Wie weet komt hij een leuk meisje in de kroeg tegen die het wel met hem kan doen. Gelukkig is hij zo gek op mij dat hij het er voorover heeft om op me te wachten. Hij is zelfs een beetje trots dat hij straks degene mag zijn die mij mag ontmaagden, want ondanks mijn verkrachting voel ik me nog steeds maagd. En ik weet zeker dat ik straks met trots terug kan kijken op mijn eerste keer. Dat lijkt me het mooiste gevoel dat je kunt hebben.”