Ik wil graag mijn verhaal op deze site vertellen om zo andere vrouwen/meiden te helpen die last hebben van vaginisme. Ik wil mijn verhaal niet vertellen om jullie jaloers te maken ofzo, maar om te laten zien zeg maar, dat je er ook echt van af kan komen. En dat jullie zo misschien een beetje meer hoop er op krijgen!
Ik was 18 toen ik wat met mijn vriend kreeg. Na een tijdje zoenen enzo wilden we ook met elkaar naar bed. De eerste keer lukte niet, het leek gewoon net alsof ik dicht zat. We dachten toen van, dat het wel de spanning zou kunnen zijn omdat het nieuw was. De 2e x ging ook niet, en zo ging het nog even door. Iedere keer was het weer een 'teleurstelling' voor ons. Ik dacht echt dat er wat met mij mis was. Ik heb heel lang toen getwijfeld om een stap te zetten, om iets te doen. Ik bedacht toen dat ik wel naar een dokter wilde, maar liever niet naar mijn eigen huisarts, hij heeft beroepsgeheim, maar ik voelde me er toch niet zo prettig bij. Toen ben ik naar de rutgersstichting gegaan. Ik heb daar aan een dokter eerst het hele verhaal gedaan. Ze vroeg van alles, of ik misbruikt was of andere vervelende sexuele ervaringen had gehad. Dat was allemaal niet zo. Ook kon ik trouwens geen tampons gebruiken. Ze vroeg toen of ik wilde dat ze even er naar keek. Dat wilde ik wel graag want ik wilde echt weten wat er aan de hand was. Ze zei alles wat ze deed of ging doen, en als ik iets niet wilde moest ik het gelijk zeggen. Het zag er allemaal goed uit, maar ze zag dat mijn spieren heel snel samen trokken zodra er iets in de buurt van mijn vagina kwam. Ze heeft toen een stukje anatomie verteld over de vagina. Al met al ben ik daar een half uur drie kwartier geweest, maar de meeste tijd hebben we zitten praten.Toen heeft ze me doorverwezen naar een bekkenbodemfysiotherapeute bij mij in de buurt. Daar ben ik toen heen gegaan, eerst heb ik daar ook met haar gepraat en later ging ze ook kijken. Ik lag daar dan gewoon op een normaal bed, en de eerste keren probeerde ze alleen met haar vinger(s) naar binnen te gaan (met glijmiddel). Ze vertelde ook alles wat ze deed. Ik moest proberen me helemaal te ontspannen, alles los laten zeg maar. Dat moest ik thuis ook regelmatig doen. En als er een vinger naar binnen kon, moest ik met die vinger tegen de binnenkant van mijn vagina zachtjes drukken, en proberen helemaal ontspannen te zijn. Ook hielp het om zeg maar te persen, dan wordt het wat wijder. Ik moest ook regelmatiger naar de wc gaan, en proberen zo min mogelijk alles op te houden. Het ging steeds beter en toen er 3 vingers naar binnen konden vroeg ze of ik een meetapparaat wilde proberen. Dat is een soort staafje die je in je vagina doet en dan komt er op een monitor te staan hoe hoog de spanning is. Ik moest vooral thuis regelmatig oefenen met ontspannen.In totaal ben ik er een paar maanden naar toe gegaan. Na een maand of 3 kon ik tampons gaan gebruiken, al een hele overwinning eigenlijk. Mijn vriend en ik hebben het een paar maanden niet geprobeerd. Daarna lukte het gewoon ineens. Dat is nu al weer een half jaar terug, en het is al die keren gewoon goed blijven gaan. Het doet helemaal geen pijn meer ofzo. Ik geniet er gewoon lekker van. Ik ben zo blij dat ik de stap genomen heb om er toch wat aan te doen, ik wil jullie hierbij ook echt adviseren om er wat aan te gaan doen, maar doe het pas als je er zelf klaar voor bent, niet omdat andere je dwingen! Ik wens jullie er heel veel succes mee!

Terug naar Succesverhalen