Ik kom uit een gezin waarin niet gepraat wordt. En al helemaal niet over sex. Toen ik dan ook voor het eerst een mannelijk geslachtsdeel in erectie zag, schrok ik me bijna dood. Hoe moest dat ding ooit in mij passen. Ik was toen 18. Vanaf dat moment hield ik mannen op een afstand.
Toen ik 22 was ging ik een aantal maanden naar het buitenland voor mijn studie. Het was een groot feest, van studeren kwam weinig terecht. We zaten met 10 meiden in een studentenflat met 200 mensen van over de hele wereld. Het was er super. Elke avond feesten met veel drank...Door de drank kwam ik ook een beetje over mijn 'angst' voor mannen heen. Ik heb daar veel gezoend met verschillende jongens. het was echt een experimentele periode voor mij. Ik wist echter wel zeker dat ik met geen van deze jongens gemeenschap wilde hebben, daarmee wilde ik toch wel wachten tot 'de ware'. Helaas zat er daar ook een Spanjaard die het daar niet mee eens was.
Ik ging mee naar zijn kamer om nog wat te drinken, na een feest. Maar ik moest eerst nog iets naar mijn kamer brengen en zou daarna naar hem toegaan. Toen ik bij hem aankwam lag hij naakt op bed. Ik schrok er erg van, was totaal verrast. Voordat ik het wist deed hij de deur achter me op slot. Vervolgens dwong hij me om hem oraal te bevredigen en daarna heeft hij me verkracht. Dat deed echt vreselijk veel pijn.
Ik had enorm gebloed en ben daar erg van geschrokken. In paniek heb ik mijn kleren aangetrokken en ben naar mijn kamer gegaan. Vervolgens heb ik uren onder de douche gestaan. ik voelde me vreselijk vies en alles deed pijn.
De volgende dag deed ik alsof er niets gebeurd was en niemand van mijn klasgenoten heeft ooit iets gemerkt. Ze vonden het alleen maar allemaal geweldig dat ik met die knappe Spanjaard was meegegaan. Ook hij deed of er niets gebeurd was en een week later was hij terug naar Spanje.
Bijna 3 jaar lang heb ik dit voor iedereen verzwegen. Zoenen met jongens vond ik allemaal prima, maar verder ben ik nooit gegaan. Totdat ik mijn huidige vriend leerde kennen eind 1999. Ik wist meteen dat hij de ware was en ik wilde het niet langer verzwijgen. Met oud en nieuw heb ik het hele verhaal gedaan (ik kende hem toen 2 weken). Hij schrok er erg van. We spraken af het allemaal heel rustig aan te doen.  En dat doen we nu nog steeds. We hebben een aantal keer geprobeerd gemeenschap te hebben, maar ik zit gewoon op slot. Ook al wil ik nog zo graag, het lukt niet.
In 2000 heb ik het probleem aan de huisarts voorgelegd, dat was echt een overwinning. Ze heeft me doorverwezen naar een psycholoog, maar daar kon ik niets mee. Toen ik in 2001 door verhuizing een andere huisarts kreeg, heeft hij me doorverwezen naar een seksuoloog en bekkenbodemtherapeut. De seksuoloog probeerde net als de psycholoog mij nog meer trauma's aan te praten (tenminste zo voelde het). Door al dat gepraat had ik op een gegeven moment helemaal geen zin meer in sex. Na een half jaar zijn we daar mee gestopt. De bekkenbodemtherapeut heeft me wat meer geholpen, maar helaas niet genoeg. Het werd me allemaal te veel en daar ben ik nu ook mee gestopt. Misschien ben ik er binnenkort weer aan toe om er aan te werken. Maar vooralsnog ben ik er klaar mee.
Mijn vriend accepteert het gelukkig, van hem hoeft het allemaal niet. En we vermaken ons eerlijk gezegd ook prima in bed.
Inmiddels weten mijn ouders en een paar goede vriendinnen het ook. Maar met niemand kan ik er over praten.
Mijn enige therapie is nu een forum (zie link). Hier kan ik met anderen over de problemen praten en ik voel me nu ook in ieder geval niet meer zo alleen!